Skok o tyczce

Wiadomości ogólne
Skok o tyczce należy do najtrudniejszych i zarazem do najefektowniejszych konkurencji lekkoatletycznych. Przesądza o tym skomplikowana złożoność ruchów, jakie trzeba wykonać aby osiągnąć cel. Początkowo wykorzystywane były ciężkie i sztywne tyczki drewniane, następnie bambusowe, aluminiowe aż do tyczek elastycznych. Wraz ze zmianą sprzętu ewaluowała technika oraz trening w skoku o tyczce. Etap współczesny zapoczątkowany został w latach 60-tych gdy pojawiły się nowe tyczki wykonane z materiałów syntetycznych. Od tego momentu rozpoczął się szybki wzrost światowych i narodowych rekordów. Tyczka była konkurencją zdominowaną przez mężczyzn. Skok o tyczce kobiet należy do najnowszych konkurencji żeńskiej lekkoatletyki. Ma krótką historię ale szybko się rozwija i ma już swoje stałe miejsce w lekkoatletyce. Do najlepszych zawodników pod względem techniki wykonania skoku zalicza się S. Bubkę i J. Isinbajewą.

Charakterystyka motoryczna
Skok o tyczce stawia zawodnikom duże wymagania wszechstronnego przygotowania motorycznego jak i sprawności gimnastyczno-akrobatycznej, które potrzebne są do umiejętności przeniesienia energii uzyskanej w czasie rozbiegu i odbicia na tyczkę oraz wykorzystanie jej w celu pokonania możliwie jak najwyższej wysokości. Podstawowymi wykorzystywanymi cechami motorycznymi są: szybkość, skoczność, siła, wytrzymałość specjalna. Równolegle należy rozwijać potencjał sprawnościowy czyli koordynację ruchową, zwinność, gibkość oraz umiejętność orientacji w przestrzeni.

Budowa somatyczna
Do skoku o tyczce najczęściej dobierane są osoby o wysokiej i smukłej budowie ciała. Jednak w historii skoku o tyczce zdarzają się wybitni zawodnicy o niskim wzroście. Dzięki złożoności techniki osoby naturalnie szybkie, skoczne i silne, z dobrą koordynacją ruchową potrafią nadrobić niedostatki wysokości ciała.

Selekcja
Selekcję do skoku o tyczce można rozpocząć w wieku 12-14 lat. Zwracamy uwagę na budowę ciała, sposób poruszania się, uwarunkowania genetyczne. Ważną cechą przy naborze do tej konkurencji jest strona psychiczna czyli brak lęku wysokości, ogólna odwaga i „spryt” oraz to czy dziecko chce uprawiać sport i czy sprawia mu to przyjemność.
Pomocne w naborze są takie sprawdziany jak:
Szybkość: bieg 40-60m, skok w dal, podciąganie na drążku. Dodatkowo wyjątkowo komfortową sytuacją jest gdy dziecko wcześniej miało już do czynienia z takimi sportami jak gimnastyka sportowa lub akrobatyka.

Charakterystyka techniczna
W opisie techniki przyjmuje się umowny podział na części składowe, choć w rzeczywistości są one silnie ze sobą powiązane tworząc nierozerwalną całość. Zawodnik wykonuje rozbieg po prostej ( kobiety 14-18 kr. Mężczyźni 16-22kr.) z narastającą prędkością płynnie opuszczając tyczkę aż do dwóch ostatnich kroków gdzie następuje założenie tyczki poprzez wysokie podniesienie rąk do góry i umieszczenie jej w skrzynce z jednoczesnym odbiciem. Po odbiciu następuje faza zwisu w której zawodnik stara się wznieść biodra i nogi jak najwyżej. Następnie w momencie prostowania się tyczki zawodnik robi pół obrotu twarzą do poprzeczki i rozpoczyna oderwanie rąk od tyczki z przejściem nad poprzeczką do lądowania na zeskoku.